ندیدی مرا

هرچه شکفتم تو ندیدی مرا/

رفتی افسوس نچیدی مرا/

مردم وپژمرده شدم ریختم/

تاکه به دامان تو آویختم/

دامن خود را متکان ای عزیز/

این منم،ای دوست،به خاکم نریز/

میرسم به تو اما روزی دگر/