زندگی گریه ی مختصریست مثل یک فنجان چای. درکنارش عشق است مثل یک حبه قند

 چه کسی حرف مرا می فهمد؟ چه کسی درد مرا می داند؟ در پس پرده ی اشک چشمم چه کسی راز مرا می خواند؟ چه کسی واژه ی تنهایی را در دل غم زده ام می بیند؟ با سر انگشت محبت چه کسی قطره ی اشک مرا می چیند سال ها غیر خداوند بزرگ هیچ کس از غمم آگاه نبود توشه ی زندگیم در همه عمر جز غم و غصه ی جان کاه نبود مرگ یک رو...

   مطمئن باش و برو ضربه ات کاری بود دل من سخت شکست و چه زشت به من و سادگیم خندیدی به من و عشق پاکی که پر از یاد تو بود و به یک قلب یتیم که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود تو برو، برو تا راحت تر تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم  

دلم درد می کند انگار خام بودند خیال هایی که به خوردم داده بودی...

گفتند شعرهای من جوشش دریاست خروش رود بیشک کمی بالاتر به چشمهای میرسند که تو هستی...

کسی هست آغوشش را،شانه هایش را به من قرض دهد؟؟تا یک دل سیر گریه کنم،بدون هیچ سوال و دلداری و نصیحتی؟؟؟

کسانی که به اجبار می کوشند جالب باشند ، بیشتر از همیشه نفرت انگیز می شوند!!!

دکتر هم دیوانه شد وقتی چند لحظه ای از “سکوتم” را برایش !معنا کردم

اینجا زمین است; قیمت یک عشق تا عشق دیگر یک قهر ساده است

تا عشق تو آمد در قلبم، تو رفتی ، تا آمدم بگویم نرو ،رفته بودی ، تا خواستم فراموشت کنم خودم را فراموش کردم

افسوس...اگر همراه با هر دعایی که میکردم قدمی بر میداشتم... اکنون کنار خدا ایستاده بودم...

افکارِ من همچون نیلوفر آبی در مردابــِ دستانِ تو اسیرند.. رها کن افکاری را که دلتنگــِ رهایی اند

آمدنت را حیران بنگرم یا رفتنت را مات بمانم....؟؟؟؟بادآورده را باد میبردقبول..اما دلم را که باد نیاورده بود....!!!!!

ترکت میکنم ، تا هر سه راحت شویم … من ، تو و رقیبم من از قید تو ، او از قید من و تو از قید خیانت

هر چه بیشتر احساس تنهایی کنی، احتمال شروع یک رابطه احمقانه بیشتر میشود!

مـــات شــدم از رفـتنت هیــچ مـیز شطـرنجی هـم در مــیان نـــبـود ! ایـن وســط فــقط یـک دل بـــود ...کـه دیگــر نـیست

وقتی تو خوابی،تو مهتاب.....همه چی با من ،غریبه خواب تو یه سقف کوتاه...پشت اون نوری غریبه خواب تو،خواب یه گندم....توی سرزمین عشقه خواب یه قصهء خوب....کفشای غمگین عشقه خواب تو خواب گل یاس...خواب یه حسِ ِ نجیبه

  خاطره ها را.... رشوه میدهم به روز هایم.... تا از بی تو بودن..................""صدایشان در نیاید

باران همیشه می بارد، اما مردم ستاره را بیشتر دوست دارند.نامردیست آن همه اشک را به یک چشمک فروختن . . .

براى اداره کردن خویش از سرت استفاده کن و براى اداره کردن دیگران از قلبت